Kino Nokowe

2011-12-23T05:28:00.000-08:00

Ciepłych i rodzinnych Świąt
i spełnionych marzeń w Nowym Roku
życzą

Dyrektor i pracownicy NOK

Spotkanie z Izabelą Kuną - fotorelacja

2011-12-22T11:12:00.000-08:00

Kino Nokowe - 2.12.2011. Spotkanie z Izabela Kuną prowadziła Kamila Michalska.

Spotkanie z Izabelą Kuną

2011-12-22T10:36:00.001-08:00

Izabela Kuna w Kinie Nokowym

Kreacja we wstrząsającym spektaklu telewizyjnym Sławomira Fabickiego należy z pewnością do najwybitniejszych ról Izabeli Kuny. Na spotkanie z tą znakomitą aktorką oraz projekcję Teatru Telewizji pt. „Łucja i jej dzieci” zapraszamy do siedziby NOK 18.11 (piątek) o godzinie 19.00. WSTĘP WOLNY! Film przeznaczony jest dla widzów dorosłych.

W przeciwieństwie do większości obrazów prezentowanych w Kinie Nokowym „Łucję i jej dzieci” trudno nazwać dziełem optymistycznym. Również kreacja Izabeli Kuny w tym spektaklu stoi w opozycji do najpopularniejszych ról aktorki znanej przede wszystkim z udziału w serialach i komediach romantycznych. Jednak to właśnie udział w tej kameralnej telewizyjnej produkcji pozwolił aktorce zaprezentować pełnię swoich swoich możliwości (za rolę Łucji otrzymała Grand Prix podczas Krajowego Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Teatru TV "Dwa Teatry").

Sztuka Marka Pruchniewskiego, jednego z najlepszych współczesnych dramaturgów polskich, została napisana specjalnie dla Teatru Telewizji. Reżyserią zajął się Sławomir Fabicki (m. in. „Z odzysku” oraz nominowana do studenckiego Oscara „Męska sprawa”.)

„Sztuka oparta jest na autentycznej, opisywanej w prasie makabrycznej historii dzieciobójstwa. Zbrodnia została popełniona w jednej z polskich wsi. Jednak spektakl nie jest próbą rekonstrukcji konkretnych wydarzeń. Tytułowa bohaterka jest postacią, o której losie i wyborach ostatecznie decyduje ból i poczucie winy. (...) Wstrząsający obraz zrealizowany w konwencji paradokumentu urasta do wymiaru antycznej tragedii.”

http://www.iwoman.pl/naluzie/inews/lucja;i;jej;dzieci,49,0,498993.html

ŁUCJA I JEJ DZIECI, 2003

Spektakl telewizyjny

Czas: 75 min.

Autor: Marek Pruchniewski

Scenariusz i reżyseria: Sławomir Fabicki

Zdjęcia: Bogumił Godfrejów

Produkcja: Telewizja Polska - Agencja Filmowa (dla Teatru Telewizji Programu 2 TVP S.A.)

Obsada aktorska: Izabela Kuna (Łucja), Jacek Braciak (Jacek), Maria Chwalibóg (Stara), Janusz R. Nowicki (Stary), Kinga Preis (Ola), Filip Moczarski (Piotruś), Konrad Dróżdż (Wojtek), Kamila Głowacka (Kasia), Maria Ciunelis (Kobieta), Izabella Dąbrowska (Kobieta), Krystyna Rutkowska-Ulewicz (Kobieta), Andrzej Szopa (Ksiądz), Elżbieta Jarosik (Mecenas)

IZABELA KUNA

Polska aktorka filmowa i teatralna, scenarzystka, pisarka, blogerka., absolwentka Wydziału Aktorskiego PWSFTviT w Łodzi, związana z Teatrem Polskim w Warszawie. Brała udział w wielu etiudach filmowych Mistrzowskiej Szkoły Filmowej Andrzeja Wajdy. Była wykładowcą w Warszawskiej Szkole Filmowej Bogusława Lindy i Macieja Ślesickiego[potrzebne źródło]. Rola Łucji w teatrze tv "Łucja i jej dzieci" przyniosła jej Grand Prix dla najlepszej aktorki podczas Festiwalu „Dwa teatry”- Sopot 2004. Nominowana do Polskich Nagród Filmowych Orły za Najlepszą Drugoplanową Rolę Kobiecą w filmie Małgorzaty Szumowskiej "33 sceny z życia".

Popularność i rozpoznawalność przyniosła jej jednak rola Gosi w głośnym filmie Andrzeja Saramonowicza i Tomasza Koneckiego, „Lejdis”. Pojawia się także w serialach telewizyjnych.

W Listopadzie 2010 ukazała się jej pierwsza książka pt. Klara. Jest także autorką scenariuszy do kilku filmów krótkometrażowych i słuchowiska radiowego.

Spotkanie z Pawłem Łozińskim

2011-12-22T10:15:00.000-08:00

28.10.11 Kino Nokowe, spotkanie z P. Łozińskim. Zobaczyliśmy filmy: "Chemia", "Siostry", "Inwentaryzacja".

Żeby ludzie wychodzili z kina, z myślą, że warto żyć

2011-10-07T05:44:00.000-07:00

kadr z filmu "Siostry"

O tym, że temat na film można znaleźć nie opuszczając własnego podwórka, a choroba daje szansę, aby opowiedzieć o nadziei przekonają się już wkrótce widzowie Nokowego Kina. Naszym gościem będzie Paweł Łoziński – człowiek, który potrafi podejść z kamerą bardzo blisko, nie raniąc uczuć bohaterów ani widzów. Nie szukam atrakcji na zewnątrz – mówi reżyser - szukam rzeczy absolutnie zwyczajnych, ale takich, żeby ludzie się w tym odnaleźli. ¹

Zapraszamy do siedziby NOK 28.10 (piątek) o godzinie 19.00. WSTĘP WOLNY!

W październikowy wieczór zobaczymy dwa filmy tego wybitnego dokumentalisty.

„Siostry” to dokument o sąsiadkach reżysera. Robiłem film o naszym dozorcy Wiesiu. Spytały: a o nas by pan nie zrobił?²

Zdjęcia trwały jedno popołudnie. Miejsce akcji to podwórko reżysera, a ściślej mówiąc ławka pod drzewem. Kiedy włączyłem kamerę, zaczął się spektakl – mówi Paweł Łoziński. - Ujawnił się konflikt dwóch sióstr, który narastał przez lata. Pozornie cała rozmowa dotyczy złamanej nogi i sałatki jarzynowej, a naprawdę – głębokiej relacji między ludźmi w ogóle.³

Prywatna historia dwóch osiemdziesięcioletnich „dziewczynek” urosła do rangi metafory, a kameralny dokument zdobył uznanie zarówno wśród jurorów międzynarodowych festiwali, jak i publiczności:

„Kiedy ten film pokazywałem na świecie – wspomina reżyser - ludzie mówili: to zupełnie jak moja mama, moja babcia. Uniwersalny model siostrzeństwa, czy w ogóle relacji międzyludzkiej”⁴

Wielokrotnie nagradzana „Chemia” nakręcona w warszawskim Instytucie Onkologii to, jak mówi sam autor, film o życiu, bo życie wydaje się bezcenne z tamtej perspektywy. Chcieliśmy zrobić film nie o raku, ale o sile, która w każdym z nas drzemie, z której na co dzień nie zdajemy sobie sprawy.⁵

Groźne słowo, kojarzące się z kuracją antyrakową ⁶, dzięki obrazowi Pawła Łozińskiego nabiera dodatkowego znaczenia. Kojarzy się z tym, co nazywamy 'chemią międzyludzką' - bliskością, solidarnością.⁷ Podobno po jednym z pokazów reżyser spytał: Kto z państwa ma w swojej rodzinie osobę chorą na raka? Połowa podniosła rękę. Problem dotyka tak wielu, że szansa, aby go oswoić, spojrzeć nań z perspektywy „międzyludzkiej chemii” wydaje się nieoceniona.

Sam reżyser, również najbardziej ceni te filmy, które pozostawiają widzów z nadzieją: Jest parę takich filmów, które obejrzałem i pomyślałem, że ten świat jest jednak pięknym miejscem i że warto tu żyć. Po to zresztą moim zdaniem warto robić filmy. Żeby ludzie wychodząc z kina, wychodzili z myślą, że warto. Że w każdym człowieku można znaleźć coś dobrego.⁸

W jednym z filmów dokumentalisty, którego Paweł Łoziński bardzo ceni – Siergieja Dworcewoja jest scena, w której reżyser porzuca swe miejsce po drugiej stronie kamery i wchodzi w kadr, by pomóc swojemu bohaterowi – niewidomemu starszemu panu, który wyplata torby, po to, by potem rozdawać je przechodniom. Łoziński, nazywany przez swoich bohaterów/sąsiadów Pawełkiem w wielu filmach również ujawnia za kamery swoją obecność. Patrząc na jego dokumenty, trudno oprzeć się wrażeniu, że ludzie, których pokazuje są dla niego ważni nie tylko jako bohaterowie filmu. W pewnej chwili – mówi Łoziński o pracy nad „Taką historią” - przestawało mi chodzić o to, by film się udał, tylko żeby dla moich bohaterów wszystko dobrze się skończyło. Pan Szymański umarł, ale gdybym nie pojawił się z kamerą, byłby bardziej samotny. A tak – opowiedział komuś swoje życie.⁹

SIOSTRY, 1999

Scenariusz, reżyseria, zdjęcia, dźwięk: Paweł Łoziński

Opracowanie dźwięku: Małgorzata Jaworska, Iwo Klimek

Montaż: Dorota Wardęszkiewicz

Montaż on-line: Marcin Bukojemski

Produkcja: Paweł Łoziński Produkcja Filmów dla Programu 1 TVP S.A.

Czas: 12 minut

CHEMIA, 2009

Scenariusz i reżyseria: Paweł Łoziński

Zdjęcia: Kacper Lisowski

Montaż: Katarzyna Maciejko-Kowalczyk, Dorota Wędreszkiewicz

Produkcja: Paweł Łoziński produkcja Filmów, Program 1 TVP S.A.

Czas: 58 minut

PAWEŁ ŁOZIŃSKI (rocznik 1965) – wybitny polski dokumentalista, autor wielu nagradzanych w Polsce i za granicą dokumentów oraz filmu fabularnego „Kratka”. Syn znakomitego reżysera filmów dokumentalnych Marcela Łozińskiego, asystent Krzysztofa Kieślowskiego przy filmie „Trzy Kolory”. Nie odcinając się od tak silnie obecnej w jego życiu tradycji zdołał stworzyć własny, niepowtarzalny filmowy charakter.

1Polska Szkoła Dokumentu – Paweł Łoziński. Narodowy Instytut Audiowizualny

2Polska Szkoła Dokumentu – Paweł Łoziński. Narodowy Instytut Audiowizualny

3 http://www.tygodnik.com.pl/kontrapunkt/41/lozinscy.html

4Polska Szkoła Dokumentu – Paweł Łoziński. Narodowy Instytut Audiowizualny

5Polska Szkoła Dokumentu – Paweł Łoziński. Narodowy Instytut Audiowizualny

6 http://merylin-mongol.blog.onet.pl/Chemia-Pawla-Lozinskiego-czyli,2,ID367306795,n

7 http://merylin-mongol.blog.onet.pl/Chemia-Pawla-Lozinskiego-czyli,2,ID367306795,n

8 http://www.kinoterapia.pl/tag/100-lat-w-kinie/

9Polska Szkoła Dokumentu – Paweł Łoziński. Narodowy Instytut Audiowizualny

Młodzieżowe Kino Nokowe

2011-10-04T04:00:00.000-07:00

Kadr z miniserialu "Jak zrobić film" w reżyserii Piotra Stasika*

17 gimnazjalistów i licealistów z całej Polski (w tym Tybetanka i Ugandyjczyk) udało się do Pisza, aby uczyć się robienia filmów. Pod okiem doświadczonego dokumentalisty, Pawła Łozińskiego, zrobili remake filmu Kieślowskiego „Gadające głowy”. Zadawali mieszkańcom miejscowości pytania: „Kim jesteś?”, „Czego pragniesz?”. Przeszli przez każdy etap robienia filmu, od pisania scenariusza po montaż. Na koniec wraz z mieszkańcami miasteczka obejrzeli efekt tygodniowej przygody z kamerą. **

4 października tego roku filmową opowieść o tej przygodzie obejrzeli gimnazjaliści z Nadarzyna. Naszym gościem był Piotr Stasik - reżyser miniserialu i organizator (w ramach Towarzystwa Inicjatyw Twórczych ę) warsztatów.

Efektem spotkania były m.in. dwa nowe filmowe pomysły - na dokument o różnych formach ucieczki od rzeczywistości oraz film o komunikacji między ludźmi np. możliwości porozumienia się dziecka ze starszym człowiekiem. Jeśli chodzi o drugi pomysł - okazało się, że Piotr Stasik już myśli o takim filmie i być może wkrótce zacznie go realizować.

Mnie (niestety już po imprezie) naszła taka refleksja - a może by tak zarejestrować jak młodzi i starzy rozmawiają o swoich sposobach na ucieczki od rzeczywistości (każde pokolenie dopracowało się własnych). W ten sposób można by osiągnąć podwójny skutek: międzypokoleniowe porozumienie, jak i powrót do realności.

Dorota Suwalska

* Na zdjęciu uczestnicy warsztatów i Paweł Łoziński, który już wkrótce (28 października) będzie gościem Nokowego Kina. Zdjęcie pochodzi ze strony: http://www.dwabrzegi.pl/jak-zrobic-film-–-rez-piotr-stasik-2011/

** http://www.dwabrzegi.pl/jak-zrobic-film-–-rez-piotr-stasik-2011/

Róbmy Filmy!

2011-08-25T08:13:00.000-07:00

Już niedługo w Nadarzyńskim Ośrodku Kultury będzie można nie tylko oglądać filmy, ale również uczyć się ich realizacji.

Młodszych zapraszamy na Akcję Animację – kurs tworzenia filmów animowanych dla dzieci w wieku 6 - 12 lat.

Warsztaty Akcji Animacji znakomicie uzupełniają lekcje plastyki, języka polskiego i informatyki. Zajęcia odbywają się w grupach maksymalnie 14 - osobowych. Każda para dzieci ma do swojej wyłącznej dyspozycji: cyfrowy aparat fotograficzny ze statywem, notebook z zainstalowanym oprogramowaniem, tablet graficzny. Na zajęciach dzieci dowiadują się, m.in.: na czym polega animowanie, jak tworzy się różne rodzaje animacji, jak powstają scenariusze i storyboardy, jak rodziła się historia filmu animowanego. Młodzi animatorzy uczą się także budować scenografię i przygotowywać plan zdjęciowy.
Koszt: 12 zajęć po 90 min. lub 60 min. (dla młodszych dzieci) raz w tygodniu 300 zł / 240 zł
Start: od października, poniedziałek godz. 15.00 - 16.30
Zapisy - Agnieszka Kaczmarczyk - biuro@akcjaanimacja.pl, tel. 501 687 510
Więcej informacji na stronie http://www.akcjaanimacja.pl/

Starszych na Warsztaty Filmowe dla młodzieży od 12 lat.

Zajęcia odbywać się będą na zasadzie od pomysłu do realizacji. W programie m. in. ćwiczenia z pracy z aktorem, ćwiczenia dokumentalne, praca nad pomysłami uczestników, analiza scenariuszy filmowych, omawianie obejrzanych filmów.
Instruktor: Iwo Kondefer - zdobywca m. in. Grand Prix na Festiwalu OKFA 2011 w Koninie, I miejsca w Konkursie Śmiesznego Kina Niezależnego Zawleczka 2011 w Lubomierzu oraz dyplomu honorowego na międzynarodowym festiwalu UNICA, Luxembourg 2011. Autor filmów niezależnych i reportaży filmowych (jeden z nich - zrealizowany w ramach projektu Videonotacje prezentowany był w ramach DocNext na International Documentary Fesival Amsterdam). Absolwent Przedszkola Filmowego w Mistrzowskiej Szkole Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy. Student filozofii. Juror młodzieżowego jury międzynarodowego festiwalu filmowego Planete Doc Review 2008.

Zajęcia nieodpłatne, raz w tygodniu. Start 1 października o godzinie 11.00. Zapisy w NOK.

Wejdź w kadr!

2011-08-16T07:41:00.000-07:00

Nadarzyński Ośrodek Kultury
ogłasza konkurs filmowy

„Spoza kadru”

Chcemy wydobyć spoza rozumianego dosłownie i w przenośni kadru mało znane lecz ciekawe tematy, miejsca, interesujących twórców, bohaterów, oryginalne filmowe pomysły...

Konkurs ma charakter otwarty, nie wprowadzamy ograniczeń wiekowych ani gatunkowych - interesują nas zarówno filmy dokumentalne, fabularne jak i teledyski. Tematyka dowolna.

Czas projekcji zgłoszonego filmu nie powinien przekroczyć 15 minut. Termin dostarczania prac upływa 18 listopada 2011 roku o godzinie 16.00. Prace należy dostarczyć do siedziby Nadarzyńskiego Ośrodka Kultury.

Uroczyste rozstrzygnięcie nastąpi 2 grudnia 2011 roku podczas Kina Nokowego.

Regulamin konkursu dostępny n a stronie www.nok.pl w zakładce: Konkursy.

Jednocześnie zapowiadamy Warsztaty Filmowe, które rozpoczną się w Nadarzyńskim Ośrodku Kultury w październiku 2011 r. Więcej informacji już wkrótce!!!

Patron medialny: Co, Gdzie, Kiedy na Mazowszu

2011-07-01T09:44:00.000-07:00

Wszystkim naszym Widzom

życzymy

fascynujących

jak... kino

wakacji :-)

Święta!!!

2011-04-21T06:00:00.000-07:00

życzymy wszystkim

Widzom Nokowego Kina :)

"Koniec lata", "Ponad chodnikami" i spotkanie z Piotrem Stasikiem

2011-03-24T08:44:00.000-07:00

fot. Monika Mazurek

Humor i wzruszenie to mój ulubiony zestaw - nic więc dziwnego, że chętnie "serwuję" go w Kinie Nokowym. Piątkowy wieczór pokazał, że podoba się również nokowej publiczności, która doceniła zarówno refleksyjne dokumentalne filmy jak i spotkanie z obdarzonym poczuciem humoru i otwartym na kontakt z widzami gościem.

Projekcja trwała około godziny, rozmowa z reżyserem prawie dwie. Dwa kameralne autorskie dokumenty otworzyły zaskakująco dużo tematów. Okazło się, że przy okazji filmu kręconego w Rosji można rozmawiać o Polsce i że czasem trzeba przejechać setki kilometrów, po to by zrobić film... o sobie.

Mnie najbardziej utkwił w pamięci pomysł na to jak zadawać ważne pytania w prywatnym życiu - wygląda na to, że może w tym pomóc obecność kamery. Niewykluczone, że sama kiedyś tego spróbuję ;). Choć z drugiej strony chwilami zapominałam, że siedzę z moim gościem naprzeciw publiczności i miałam wrażenie, że prowadzę prywatną rozmowę... o ważnych sprawach - bez kamery.

P.S. Dodatkową atrakcją był debiut czerwonej kanapy w Kinie Nokowym - znakomicie się na niej rozmawia.

Dorota Suwalska

Z Hollywood do Nadarzyna – dokumentalne kino autorskie Piotra Stasika

2011-02-25T05:12:00.000-08:00

źródło: www.polishdocs.pl

Po pokazach w Hollywood Kino Nokowe odwiedzi Piotr Stasik z nagrodzonym Złotą Żabą „Końcem Lata”. Zobaczymy również „Ponad chodnikami” tego samego reżysera. Zapraszamy 18 marca (piątek) o godzinie 19.00 do siedziby NOK. WSTĘP WOLNY!

Nieczęsto się zdarza by polski reżyser prezentował w amerykańskiej stolicy przemysłu filmowego kameralny autorski dokument zrealizowany w Rosji (akcja filmu rozgrywa się w rosyjskiej szkole kadetów). Projekcja „Końca Lata”odbyła się w ramach Plus Camerimage 2010 Winners Show w Beverly Hills.

Wcześniej Piotr Stasik, który jest również autorem zdjęć do tego filmu zdobył Złotą Żabę na Międzynarodowym Festiwalu Plus Camerimage 2010 – największym i najbardziej znanym festiwalu poświęconym sztuce zdjęć filmowych.

W werdykcie jury znalazło się takie oto uzasadnienie: "(...) za dużą wrażliwość w obserwacji i kompozycji obrazu, który jest spójny w stylistyce i tonach oraz za intymność, z jaką kamera podchodzi do tematu."

Piotr Stasik (reżyser, scenarzysta i autor zdjęć w jednej osobie) tak pisze o swoim filmie:

„Dwa lata temu, podczas pobytu w domu moich rodziców na wsi, szukałem jakiejś książki do czytania. Zamiast niej znalazłem swoje stare pamiętniki. Byłem zaskoczony, bo okazało się, że najstarsze pisałem, mając 8 lat. Dwa tygodnie później znalazłem się w Penzie - 700 km za Moskwą. Prowincjonalna Rosja wygląda jak Polska 20 lat temu. Miałem poczucie, jakbym znalazł się w scenografii swojego dzieciństwa. Przez przypadek trafiłem do szkoły kadetów. Zobaczyłem maszerujących w kolumnie chłopców ubranych w wojskowe mundury. Najmłodsi mieli 7 lat, najstarsi 17. Odnalezienie pamiętników i wizyta w szkole sprawiły, że wróciłem wspomnieniami do czasów dzieciństwa i postanowiłem zrobić o tym film. Spośród 400 uczniów szkoły wybrałem 5 bohaterów filmu. Najmłodszy ma 8 lat, najstarszy 17. W każdym odkryłem cząstkę siebie sprzed lat. Przyjrzałem się z kamerą, jak wygląda ich zwykły dzień. Powstał film, który z jednej strony jest podróżą w czasy dzieciństwa, z drugiej - opowieścią o niełatwym losie współczesnej Rosji. Kiedy kończy się nasze dzieciństwo? Co tracimy, gdy stajemy się dorośli?

W piątkowy wieczór zobaczymy również krótkometrażowy dokument pt. „Ponad chodnikami” (tym razem Piotr Stasik jest autorem scenariusza, reżyserem, montażystą i producentem filmu).

Jest to opowieść o nastoletnim, introwertycznym pianiście ze Szklarskiej Poręby. Do komunikacji ze światem służy mu muzyka (w filmie nie powie ani jednego słowa). „Pewnego dnia chłopak otrzymuje zaproszenie na warsztaty muzyczne "Agrafka muzyczna" organizowane przez fundację J & S Pro Bono Poloniae. Spotyka tam swojego mistrza - węgierskiego pianistę Szabolcsa Esztenyi grającego muzykę współczesną.”To nadzwyczaj ważne wydarzenie w jego życiu.

Piotr Stasik - socjolog (absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych UW), reżyser filmów dokumentalnych (absolwent Mistrzowskiej Szkoły Reżyserii Andrzeja Wajdy). Zrealizował m.in. "7 razy Moskwa", "Po kolei", „Ponad chodnikami”, „Koniec Lata”. Autor filmów i reportaży fotograficznych o projektach społecznych, a także Członek Zarządu i współzałożyciel Towarzystwa Inicjatyw Twórczych "ę" (wcześniej był jego prezesem). Koordynator projektu "Przedszkole filmowe" (warsztaty filmu dokumentalnego dla młodzieży organizowane przez Szkołę Wajdy i Towarzystwo Inicjatyw Twórczych „ę”. Od 1996 roku zaangażowany w pracę w organizacjach pozarządowych.

Linki:

http://centralafilm.pl/

http://www.pluscamerimage.pl/index.php?lang=pl&pg=da1cf84e05b3dfb

http://www.pluscamerimage.pl/index.php?lang=pl&pg=3457

http://www.e.org.pl/ludzie.html

http://www.filmpolski.pl/fp/index.php/4222786

"Boisko Bezdomnych" - Spotkanie z Marcinem Dorocińskim

2011-01-14T06:12:00.000-08:00

fot. Marek Zdrzyłowskifot. Marek Zdrzyłowski

fot. Maria Kołeckafot. Maria Kołeckafot. Maria Kołecka

Kto nie był – niech żałuje. Świetny film i spotkanie z ciepłym, otwartym i pełnym pozytywnej energii człowiekiem. Były chwile wzruszenia i wybuchy śmiechu. Marcin Dorociński okazał się nie tylko znakomitym aktorem, ale również fantastycznym gościem (w podwójnym tego słowa znaczeniu ;))

Mnie najbardziej zapadła w pamięć opowieść o leczniczym działaniu zawodu aktora oraz... „dojrzewalnia kostiumów”. To ostatnie to mój prywatny termin ukuty dla jednej z opowieści z planu „Boiska Bezdomnych”. Pamiętają Państwo której?

Przy okazji serdecznie zapraszam widzów Nokowego Kina do pisania własnych relacji ze spotkań i własnych filmowych recenzji. Teksty proszę przesyłać na mojego maila: d.suwalska@nok.pl

Najciekawsze opublikujemy!

Dorota Suwalska

Wyniki Plebiscytu

2011-01-09T00:34:00.000-08:00

Miło mi poinformować, że Kino Nokowe zajęło trzecie miejsce w plebiscycie "Najlepsza impreza kulturalna roku 2010" zorganizowanym przez portal Grodzio.pl

Pełne nadziei „Boisko Bezdomnych” i Marcin Dorociński w Kinie Nokowym!

2010-12-28T07:55:00.000-08:00

źródło: www.gutekfilm.pl

„(...) po prostu fajna opowieść o nieszczęśliwych ludziach, którzy znaleźli wspólny cel” – pisze na Filmwebie bananekm23. „Ciepła (...) opowieść o zimnej i nieprzyjemnej rzeczywistości.” – dodaje dezet2. „Dorociński zagrał po prostu genialnie” – zachwyca się 486069 big_removsky. W styczniu w Kinie Nokowym wielokrotnie nagradzane „Boisko Bezdomnych”. Po projekcji spotkanie z odtwórcą głównej roli Marcinem Dorocińskim. Zapraszamy 7 stycznia o godz. 19.00 do siedziby NOK.

Temat filmu zaczerpnięty został z życia. Reprezentacja Polski odniosła sukces w Mistrzostwach Świata Bezdomnych. A to, jak mówi reżyserka filmu Kasia Adamik, „od razu uruchamia wyobraźnię. Bezdomność to temat głęboki i poważny, a sport nadaje tej sprawie pewien optymistyczny, pozytywny wymiar.”

Sukces polskiej drużyny już wcześniej zainspirował Mirosława Dembińskiego (warto w tym miejscu przypomnieć, że reżyser ten gościł u nas w marcu 2009 r. z dwoma przejmującymi filmami dokumentalnymi o paralotniarstwie). Tak powstała telenowela dokumentalna "Przegrani i zwycięzcy" (2004), która wygrała łódzki Festiwal Mediów "Człowiek w zagrożeniu".

Pochodzącej z filmowej rodziny reżyserce (córka Agnieszki Holland i Laco Adamika) nie chodziło jednak o fabularną powtórkę tamtego filmu. O bohaterach dokumentu Dembińskiego dowiedziała się prawie wszystkiego. Interesowało ją jednak „przedstawienie tych postaci w sposób bardziej filmowy. W drużynie jest m.in. były marynarz, niedoszły radziecki kosmonauta, bezrobotny górnik, były ksiądz-alkoholik i bankowiec. Zależało mi również na tym, by ukazać możliwie najpełniej przyczyny ich bezdomności, pokazać, jak łatwo można stać się człowiekiem mieszkającym na ulicy.” - wyjaśnia - „W pierwszej fazie przygotowań chodziłam po noclegowniach i schroniskach, rozmawiałam z mieszkającymi tam ludźmi. Miałam też kontakt z tymi, którzy przebywają w ośrodkach i próbują wyjść z bezdomności. Najbardziej szokujące było dla mnie, że tak mało potrzeba, by stać się jednym z nich. Czasami wystarczy tylko trochę się zachwiać. A droga powrotu nie jest łatwa.”

O ile pierwsza część filmu jest „ciemniejsza, bardziej realistyczna”, o tyle w miarę rozwoju akcji „przechodzimy w stronę światła, ale to przejście odbywa się jakby mimochodem.”

„Po serii filmów dotykających trudnych problemów społecznych (bezrobocie, przemoc w rodzinie, alkoholizm, bezdomność), by wymienić takie tytuły jak 'Cześć, Tereska', 'Edi', 'Komornik', 'Plac Zbawiciela', pojawił się wreszcie film niby podobny, a jednak inny. Jest w nim optymizm, wiara w człowieka, w jego szlachetność. I wcale nie wypada to kiczowato i nieprawdziwie na ekranie.” - pisze Sławomir Zygmunt

Aktora mieliśmy już okazję oglądać w Nadarzynie w filmie Macieja Wojtyszki „Ogród Luizy”.

Warto, przy okazji wspomnieć, że „Boisko Bezdomnych” to już kolejny, w Kinie Nokowym, film uhonorowany na Festiwalu Filmów Optymistycznych "Happy End" (nagroda dla najlepszego filmu fabularnego profesjonalnego i nagroda dla najlepszej reżyserki). W ten sposób podtrzymujemy tradycję pokazywania filmów, które, nie unikając trudnych tematów, potrafią przedstawić je w taki sposób, by widz wyszedł z kina z uczuciem nadziei i pogodą ducha.

Boisko Bezdomnych: Polska, 2008; 119 min. Reżyseria: Kasia Adamik. Scenariusz: Przemysław Nowakowski na podstawie podstawie pomysłu-scenariusza Kasi Adamik i Agnieszki Holland. Zdjęcia: Jacek Petrycki. Produkcja: Studio Filmowe Tor.

Marcin Grzegorz Dorociński (ur. 22 czerwca 1973 w Milanówku) – polski aktor teatralny telewizyjny i filmowy.

Jego ojciec był kowalem. Ma trzech braci - jednego młodszego i dwóch starszych, którzy zostali policjantami. Dorastał w Kłudzienku, 40 km na zachód od Warszawy. O szkole aktorskiej zaczął myśleć pod koniec technikum w Grodzisku Mazowieckim, gdzie brał udział w akademiach szkolnych. W podjęciu decyzji pomogła mu Izabela Kust, nauczyciel historii i Ewa Różbicka, która przygotowywała grupkę przyszłych aktorów, i jego przyjaciel Gerard Położyński, dzięki któremu kilka tygodni przed egzaminami na studia wystąpił na festynie w Domu Kultury w Pruszkowie. Dorabiał jako ochroniarz w klubie Blue Velvet, prowadził prezentację szamponu i golarki, był kelnerem w Quchni Artystycznej.

W 1996 roku debiutował na ekranie niewielką rolą studenta w kontrowersyjnym filmie Andrzeja Żuławskiego „Szamanka” i serialu Jana Łomnickiego „Dom”. Rok później na XV Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi zdobył wyróżnienie za rolę Kreona w „Antygonie” Sofoklesa, ukończył Akademię Teatralną w Warszawie i związał się z warszawskim Teatrem Dramatycznym. Występował także gościnnie w Teatrze Ateneum(...) Pojawiał się w serialach: „Ekstradycja 3” (1998), „Na dobre i na złe” (1999, 2007), „Dom” (2000), „Rodzina zastępcza” (2000), i „Sfora” (2002). W adaptacji powieści Stefana Żeromskiego „Przedwiośnie” (2001) w reżyserii Filipa Bajona wcielił się w postać Antoniego Lulka.

W 2001 roku na II Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Estradowej w Warszawie otrzymał Grand Prix im. Ludwika Sempolińskiego za wykonanie piosenki "Kiedy Łukasz się zamyśli". W sitcomie TV-Gdynia „Lokatorzy” (2003) wystąpił jako Feliks Benta, gwiazdor serialu "Życie na bieżąco". Kreacja podkomisarza Sławomira 'Despero' Desperskiego w kryminalnym filmie sensacyjnym Patryka Vegi „PitBull” (2005) przyniosła mu nagrodę im. Zbigniewa Cybulskiego i nagrodę Jantar'2005 za najlepszą rolę męską na Festiwalu Debiutów Filmowych "Młodzi i Film" w Koszalinie. Za rolę gangstera Fabiana 'Fabio' Sawickiego w filmie Macieja Wojtyszki „Ogród Luizy” (2007) został uhonorowany nagrodą na XXXII Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. W sitcomie TVN „Hela w opałach” (2007) zagrał postać Romana Trojańskiego, byłego męża Heli i ojca jej dzieci.

Sukcesem okazała się również rola Dorocińskiego w znakomitym filmie”Rewers” (2009)

Źródła: fimweb, wikipedia, www.cialo-umysl-dusza.pl

"Najlepsza impreza kulturalna roku 2010"

2010-12-28T05:50:00.000-08:00

Jeszcze do końca tego roku można głosować na Kino Nokowe w plebiscycie "Najlepsza impreza kulturalna roku 2010" organizowanym przez portal grodzio.pl

2010-12-21T05:57:00.000-08:00

Ciepłych, radosnych

Świąt Bożego Narodzenia

i znakomitych filmów

w Nowym Roku

życzą nokowej publiczności

dyrektor i pracownicy NOK

Kino Nokowe - najlepszą imprezą kulturalną roku? :)

2010-12-18T07:43:00.000-08:00

Miło mi poinformować, że Kino Nokowe bierze udział w plebiscycie -"Najlepsza impreza kulturalna roku 2010" zorganizowanym przez portal Grodzio.pl ( http://grodzio.pl/ - serwis informacyjny Grodziska Mazowieckiego i okolic). Zapraszamy do głosowania wszystkich, którzy uważają, że nasza nadarzyńska impreza na to miano zasługuje :)

Głosowanie trwa do końca roku! Można również zamieszczać komentarze na temat imprezy :)

Kino Nokowe. „Beats of Freedom” - spotkanie z Muńkiem Staszczykiem

2010-12-14T10:27:00.000-08:00

fot. Marek Zdrzyłowski

W grudniowym Kinie Nokowym zobaczyliśmy film „Beats of Freedom”. Gościem był Muniek Staszczyk. Dziękujemy Muńkowi i nokowej publiczności za fantastyczną rozmowę.

Film obejrzeliśmy dzięki uprzejmości Instytutu Adama Mickiewicza

Zmiana terminu! Przepraszamy!

2010-11-24T02:40:00.000-08:00

Wszystkich widzów Kina Nokowego informujemy, że z przyczyn losowych czwartkowy pokaz filmu „Beats of Freedom” oraz spotkanie z Muńkiem Staszczykiem zostały przełożone na 8 grudnia (wyjątkowo środa!!!). Przepraszamy za kłopot i liczymy, że 8 grudnia będziecie Państwo z nami.

Zew wolności w Noku – spotkanie z Muńkiem Staszczykiem

2010-10-26T09:45:00.000-07:00

Dzisiejsi czterdziesto-, pięćdziesięciolatkowie będą mieli okazję powspominać. Młodsi zobaczą jak buntowali się ich rodzice. W listopadowym Kinie Nokowym zobaczymy bohaterów polskiego rocka i fragment polskiej historii. O dawnych czasach (i nie tylko) opowie Muniek Staszczyk. Zapraszamy 25 listopada (czwartek) o godz. 19.00 do siedziby NOK. Film zobaczymy dzięki uprzejmości Instytutu Adama Mickiewicza w Warszawie. WSTĘP WOLNY!

„Beats of Freedom” dokumentuje rozwój muzyki rockowej do chwili upadku komunizmu w 1989. Narrator - angielski dziennikarz polskiego pochodzenia Chris Salewicz próbuje dociec przyczyn i skutków rokowego zrywu przełomu lat siedemdziesiatych i osiemdziesiatych - „Nie tylko z perspektywy odnalezienia sposobu na wyrażanie (...) siebie, ale przede wszystkim jako muzyczno-ideologicznej siły, która połączyła obcych sobie ludzi, pozwalając im wierzyć w uzyskanie wolności.”. Taki punkt widzenia pozwala widzowi spojrzeć na zjawisko nieco z zewnątrz – okiem obcokrajowca lub... nastolatka, dla którego pokazane na ekranie wydarzenia to już historia (nawiasem mówiąc – może to całkiem dobry sposób nauczania najnowszej historii).

Film wzbogacają materiały archiwalne: fragmenty nagrań pochodzące z Instytutu Pamięci Narodowej, Wytwórni Filmowej "Czołówka", a także archiwów prywatnych. Przedstawiają one fragmenty koncertów (np. z Festiwalu w Jarocinie), zdjęcia - głównie z lat 80. (np. fragmenty happeningów Pomarańczowej Alternatywy), sceny z filmów (m.in. „Fali” Piotra Łazarkiewicza).

Ilustrację muzyczną stanowią nagrania polskich zespołów rockowych: m. in. T.Love, Maanam, Perfect, Turbo, TSA, Republika, Kult, Brygada Kryzys, Dezerter, a także innych – dziś nieco zapomnianych (często niesłusznie) kapel z lat osiemdziesiątych. Warto przyjść choćby po to, by je sobie przypomnieć.

Wśród rozmówców Chrisa znaleźli się m.in.: Tomk Lipiński, Jurek Owsiak, Wojciech Waglewski, Kora, Kazik Staszewski, Kamil Sipowicz, Andrzej Mogielnicki, Marek Niedźwiecki, Zbigniew Hołdys, Lech Janerka, Krzysztof Grabowski, Krzysztofa Skiba, Jarosław Janiszewski, Piotr Nagłowski, Mirosław Makowski i oczywiście nasz gość: Zygmunt „Muniek” Staszczyk, który jest współautorem tamtego wyrażonego w dźwiękach i słowach buntu.

„Beats of Freedom” to film nie tylko dla wielbicieli rocka. „(...) jest także sentymentalnym spojrzeniem na ostatnią dekadę przed uwolnieniem się spod komunistycznego reżimu. Obserwując specyfikę ówczesnej rzeczywistości, przyglądając się od dawna już dojrzałym młodym-gniewnym, którzy nie stracili jednak swych dawnych ideałów, nachodzi jakaś dziwna mieszanina ulgi, że te czasy minęły i zarazem smutku – żalu za energią wypełniającą ożywione zmianami umysły, ponad kontekstami i podziałami.”

fot: Tomasz Sikora

Na zdjęciu: Wojciech Słota, Leszek Gnoiński - twórcy filmu.

"Beats of Freedom - zew wolności": Polska 2010; scenariusz i reżyseria: Wojciech Słota, Leszek Gnoiński; narrator: Chris Salewicz; zdjęcia: Dariusz Szymura, Piotr Trela; montaż: Wojciech Słota; dźwięk: Marcin Dziuba, Piotr Fede; dokumentacja: Piotr Stachurski; kierownictwo produkcji: Grażyna Polańska; producent wykonawczy: Judyta Fibiger; producenci: Paweł Potoroczyn, Edward Miszczak; produkcja: Instytut Adama Mickiewicza, TVN. Film powstał przy wsparciu Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. Czas trwania filmu: 78 min.

Zygmunt „Muniek” Staszczyk

źródło zdjęcia: muzyka.onet.pl

Współzałożyciel i lider formacji T.Love, urodził się w 1963 roku w Częstochowie. Tam ukończył IV LO. Kilka lat później został absolwentem polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Początkowo działał w zespole Atak, przekształconym w Opozycję. W 1982 roku wraz z Januszem Konorowskim, Dariuszem Zającem i Jackiem Wudeckim założył zespól T.Love. Do 1987 roku grupa funkcjonowała pod nazwą Teenage Love Alternative. Największe przeboje z tego okresu to "Garaż" (1984), "IV LO" (1985) i "Autobusy i tramwaje" (1988). W 1989 roku Staszczyk wyjechał do Anglii, a zespół zawiesił działalność. Do Polski wrócił w 1991 roku, reaktywował zespół, w którym ze starego składu pozostał tylko on sam. Udzielał się także w formacjach "Szwagierkolaska" i "Paul Pavique Movement". Swoje wspomnienia zawarł w książce "Dzieci rewolucji". Jest także autorem tomiku poezji "Gandża".” (źródło: Filmweb)

Wspomnień ciąg dalszy

2010-09-10T07:57:00.000-07:00

Na zdjęciu Dorota Suwalska i Iwona Siekierzyńska, marzec 2008

W oczekiwaniu na otwarcie sezonu kinowego w NOK proponuję ciąg dalszy wspomnień. Tym razem przypomnijmy sobie niezwykłe spotkanie z Iwoną Siekierzńską. Reżyserka przyjechała do nas w związku z projekcją filmu fabularnego „Moje pieczone kurczaki”oraz dwóch etiud filmowych – nominowanej do Studenckiego Oskara „Panci” oraz intrygujących zarówno pod względem formy jak i treści „Nichilskich”.

Przypadek prawił, że publiczność zobaczyła jedną z wcześniejszych wersji oskarowej „Panci”. Paradoksalnie, ten drobny błąd okazał się jednym z najbardziej inspirujących wydarzeń w historii Nokowego Kina.

Po pierwsze – sprawił, że publiczność miała rzadką okazję obejrzeć dwie wersje tego samego filmu i okazało się, że to wcale nie jest takie oczywiste, iż ta ostateczna jest lepsza. Zdania, w każdym razie, były podzielone.

Po drugie – "błąd" otworzył widzów na zaskakująco szczerą, by nie powiedzieć intymną dyskusję. A było o czym rozmawiać, ponieważ filmy Iwony Siekierzyńskiej opowiadają o tym, co wszystkim najbliższe: marzeniach, uczuciach i relacjach między bliskimi sobie (czasem tylko z definicji) ludźmi.

"To dotknięcie prawdy. Dziewczyna z 'Kurczaków''dzięki kamerze odkrywa coś bolesnego: że nie tyle film wymaga zrobienia, co własne życie." - napisał Tadeusz Sobolewski w "Gazecie Wyborczej".

Ja dodam od siebie, że reżyserka ma niezwykły dar, dzięki któremu widz odkrywając wraz z bohaterką „bolesną prawdę” znajduje okazję nie tylko do wzruszeń, ale i uśmiechu.

Z kronikarskiej powinności, a również gwoli uzupełnienia zwartych w powyższym wspomnieniu informacji przypominam również tekst, który ukazał się przed imprezą w „Wiadomościach Nadarzyńskich”.

Pieczone Kurczaki w Nokowym Kinie

7 marca o godz. 19.00 zapraszamy na kolejne spotkanie z cyklu „Kino Nokowe” Naszym gościem będzie autorka nominowanej do Studenckiego Oskara etiudy"Pancia» (1995) zrealizowanej pod opieką Krzysztofa Kieślowskiego. Oprócz wspomnianej już „Panci” zobaczymy film fabularny „Moje pieczone kurczaki”(2002) oraz etiudę „Nihilscy”( 1995). WSTĘP WOLNY.

Iwona Siekierzyńska (1967) – reżyserka; scenarzystka; laureatka wielu nagród filmowych; absolwentka psychologii Uniwersytetu Gdańskiego i wydziału reżyserii na PWSFTViT w Łodzi. W czasie studiów zrealizowała studiów zrealizoawała szereg ciekawych etiud wykorzystujących awangardowe rozwiaząnia formalne.

„Nihilscy” w ironiczny i przewrotny pokazują przygotowania do Wigilii Bożego Narodzenia w polskiej rodzinie.

Nominowana do Studenckiego Oskara „Pancia” opowiada historię miłości 13-letniej dziewczynki do sympatycznego księdza granego przez jednego z najwybitniejszych polskich twórców filmów animowanych – Piotra Dumałę.

W 2000 roku Siekierzyńska otrzymała stypendium „Cinefoundation”, przyznane przez CANNES FILM FESTIVAL. Dwa lata później zadebiutowała fabułą „Moje Pieczone kurczaki”. Film opisuje historię młodego małżeństwa, które wraca do Polski po kilkuletnim pobycie w Kanadzie. „'Moje pieczone kurczaki' są słodko-gorzkim obrazem Polski przełomu wieków, jednak w przeciwieństwie do innych filmów tego typu, tworzonych przez młodych twórców, film Siekierzyńskiej zaskakuje czułością w portretowaniu bohaterów oraz optymistycznym tonem całości” – pisze Piotr Kletowski w Słowniku Młodej Kultury Polskiej „Tekstylia bis”.

Iwona Siekierzyńska jest również autorką filmów dokumentalnych oraz cenionym pedagogiem w łódzkiej filmówce, gdzie sprawuje opiekę artystyczną nad filmami dyplomowymi młodych filmowców.

Spotkanie z reżyserką i projekcja filmów odbędzie się w siedzibie NOK przy Placu Poniatowskiego 42.

Dorota Suwalska

Wspomnienie o wspomnienieniach :)

2010-08-10T06:40:00.000-07:00

fot. Katarzyna Akram, na zdjęciu Zbigniew Zamachowski i Dorota Suwalska

Zachęciwszy młodzież gimnazjalną (patrz - post poprzedni) zaczęłyśmy się zastanawiać jaki film i jaki gość mógłby zachęcić "młodzież" nieco starszą, czyli liczącą sobie lat -dzieści lub -dziesiąt. Wybór padł na Zbigniewa Zamachowskiego (bo nie tylko znakomity aktor, lecz również ciepły, sympatyczny człowiek) oraz "Wielką Majówkę" - film, który wielu dobrze wspomina, a niełatwo go sobie przypomnieć, choćby z uwagi na to, że nie został wydany na DVD. Miałyśmy nadzieję, że zarówno film, jak i muzyka MAANAMU, która w nim rozbrzmiewa przyciągnie publiczność, której jedno i drugie kojarzy się z młodzieńczymi latami.

W ten oto sposób w lutym 2008 odbyła się kolejna inauguracja Kina Nokowego, tym razem w porze typowej dla wszystkich (no prawie) późniejszych pokazów, czyli w piątkowy wieczór.

Nasze przewidywania się sprawdziły - okazję do wspomnień mieli nie tylko widzowie, lecz również nasz gość, dla którego rola w "Wielkiej Majówce" była filmowym debiutem.

Na sali znalazły się również osoby, które, choćby z uwagi na młody wiek, nie mogły widzieć filmu wcześniej. Miłe był fakt, że im również "Wielka Majówka" przypadła do gustu.

Przy okazji tego wspomnienia pozwolę sobie przytoczyć tekst, który ukazał się przed pokazem w Wiadomościach Nadarzyńskich ponieważ dość dobrze oddaje ideę, która nam przyświecała przy powoływaniu Nokowego Kina:

Majówka z Zamachowskim już w lutym!!!

W zimowy wieczór 29 lutego zapraszamy do Nadarzynskiego Ośrodka Kultury na Filmową Majówkę z jednym z najbardziej lubianych polskich aktorów. W tle zabrzmi muzyka zespołu Maanam. Impreza rozpocznie się o godzinie 19.00. WSTĘP WOLNY.

Wszyscy, którzy dorastali w latach osiemdziesiątych nie mają już, zapewne, wątpliwości, że chodzi o pokaz „Wielkiej Majówki”- zrealizowanej w 1981 roku, kultowej komedii polskiej, w której debiutował Zbigniew Zamachowski. Aktor będzie tego wieczora gościł w Ośrodku Kultury. Po projekcji zapraszamy na rozmowę z naszym gościem.

Dla wielu widzów pokaz będzie okazją do sentymentalnej podróży w przeszłość. Inni – nieco młodsi – zapewne odkryją, że wyprodukowany ćwierć wieku temu film wciąż może bawić i wzruszać. Zwłaszcza gdy opowiada opartą na faktah historię kilkunastoletniego uciekiniera z zakładu opiekuńczego, który nieoczekiwanie wszedł w posiadanie torby pełnej pieniędzy.

O tym, że film podoba się do dzisiaj świadczą znalezione przeze mnie opinie młodych internautów, którzy mieli szczęście „Wielką Majówkę” obejrzeć. A trzeba sobie jasno powiedzieć, że trudno dziś znaleźć taka okazję. Tym tym bardziej więc należy docenić "nadarzńską majówkę w lutym".

Lutowy pokaz będzie już drugim z naszego nowego cyklu imprez filmowych. Pierwszy, przygotowany specjalnie dla uczniów Gimnazjum w Nadarzynie, odbył się w grudniu. Gimnazjaliści mieli okazję obejrzeć filmy dokumentalne zrealizowane przez swoich rówieśników lub kolegów niewiele starszych od siebie. Etiudy powstały pod opieką dokumentalistów z zespołu filmowego "Paladino" w ramach „Przedszkola Filmowego” - kursu dla studentów, licealistów i gimnazjalistów organizowanego przez Mistrzowską Szkołę Reżyserii Filmowej oraz Towarzystwo Inicjatyw Twórczych Ę. Dwóch z czterech członków "Paladino" – Piotra Stasika i Thierrego Paladino gościliśmy z tej okazji w NOKu.

Nasz cykl, z założenia, będzie prezentował filmy, których nie można zobaczyć w multipleksach. Właściwie w ogóle trudno je gdziekolwiek obejrzeć. Dotyczy to, choć z różnych przyczyn, zarówno filmów młodych adeptów Szkoły Wajdy, jak i "Wielkiej Majówki", którą wielu kiniomanów włączyłoby chętnie do swojej prywatnej kolekcji DVD, lecz nie ma, niestety, takiej możliwości. Tak samo unikalne będą nasze propozycje na kolejne miesiące.

Każdej projekcji towarzyszyć będzie spotkanie z którymś z autorów prezentowanego filmu – reżyserem, aktorem, czy scenarzystą... Uczestnicy pokazów będą więc mieli niepowtarzalną okazję porozmawiać z ludźmi kina.

Dorota Suwalska

Wspominamy :)

2010-08-06T06:02:00.000-07:00

Korzystając z wakacyjnej przerwy postanowiłam oddać się wspomnieniom. Stąd pomysł by opublikować plakat, który pojawił się w NOKu przy okazji pierwszego kinonokowego pokazu w grudniu 2007 r.
Zaczęliśmy przedpołudniowym pokazem dla młodzieży. Nadarzyńscy gimnazjaliści mieli szczęście uczestniczyć w inaugurującej cykl imprezie. Obejrzeli filmy dokumentalne zrealizowane przez swoich rówieśników lub kolegów niewiele starszych od siebie. Etiudy powstały pod opieką dokumentalistów z zespołu filmowego "Paladino" w ramach „Przedszkola Filmowego” - kursu dla studentów, licealistów i gimnazjalistów organizowanego przez Mistrzowską Szkołę Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy oraz Towarzystwo Inicjatyw Twórczych ę.

Dwaj z czterech członków "Paladino" – Piotr Stasik i Thierry Paladino przyjechali wówczas do Nadarzyna, by po pokazie porozmawiać z młodzieżą i z miejsca zauroczyli publiczność. Do rozmowy włączył się również jeden z młodych reżyserów (współautor filmu o vlepkarzach), a zarazem mieszkaniec Nadarzyna - 15 letni wówczas Iwo Kondefer.

Spotkanie z Andrzejem Barańskim

2010-05-11T06:55:00.001-07:00

fot. Katarzyna Akram

Gościem majowego Kina Nokowego był Andrzej Barański. Zobaczyliśmy jego najnowsze filmy animowane - "Warzywniak" i "Oazę". Po projekcji reżyser długo rozmawiał z publicznością. Opowiedział m. in. o planowanej kolejnej części.

Spotkanie prowadziła Dorota Suwalska.

Pokaz zrealizowano we współpracy ze Studiem Miniatur Filmowych w Warszawie.

Dziękujemy serdecznie naszemu gościowi i wspaniałej nokowej publiczności.

„Warzywniak” i „Oaza” – Andrzej Barański w Kinie Nokowym

2010-04-23T09:28:00.000-07:00

Kadr z filmu A. Barańskiego "Warzywniak"

Zapraszamy
na imprezę z cyklu
Kino Nokowe

07.05.2010, (piątek), godz.19.00, siedziba Nadarzyńskiego Ośrodka Kultury, Pl. Poniatowskiego 42, Nadarzyn

W programie dwa niezwykłe filmy animowane dla dorosłych:
„Warzywniak, 360 stopni” i „Oaza” - oba łączy humor, ostrość spostrzegania spraw społecznych, łagodność dla ludzkich słabości i znakomicie dobrana strona wizualna stworzona przez jednego z najbardziej znanych w świecie polskich malarzy – Edwarda Dwurnika.

Po projekcji spotkanie z reżyserem – Andrzejem Barańskim – jednym z najbardziej osobnych polskich reżyserów, znanym przede wszystkim ze swych wielokrotnie nagradzanych filmów fabularnych.

Pokaz zrealizowany we współpracy ze Studiem Miniatur Filmowych w Warszawie.

WSTĘP WOLNY

Kino Nokowe odwołane

2010-04-12T03:37:00.000-07:00

Z uwagi na tragedię narodową, jaka wydarzyła się w Smoleńsku, impreza z cyklu Kino Nokowe w dniu 16.04. zostaje ODWOŁANA.

„Oaza” w „Warzywniaku”

2010-03-30T06:07:00.000-07:00

Kadr z filmu A. Barańskiego "Warzywniak"

Andrzej Barański znany jest przede wszystkim ze swoich filmów fabularnych. Nie wszyscy wiedzą, że tworzył również dokumenty i animacje. W kwietniowym Kinie Nokowym zobaczymy jego dwa najnowsze filmy animowane. Miłośników sztuki ucieszy fakt, że współtwórcą obu jest jeden z najbardziej znanych na świecie polskich malarzy – Edward Dwurnik. To kolejny pokaz zorganizowany we współpracy ze Studiem Miniatur Filmowych. Po projekcji zapraszamy na spotkanie z reżyserem – 16.04. godz. 19.00, siedziba NOK przy Placu Poniatowskiego 42 w Nadarzynie.
WSTĘP WOLNY!

Twórczość Andrzeja Barańskiego wpisuje się jeden z podstawowych wątków nokowych spotkań. Jak wielu naszych dotychczasowych gości reżyser potrafi w niezwykły sposób pokazać zwyczajność. Pełnometrażowe filmy fabularne Barańskiego („Niech cię odleci mara”, »Kobieta z prowincji» czy wreszcie stanowiący uwieńczeniem długoletnich starań film o Mironie Białoszewskim („Parę osób, mały czas”) są „wyciszone, refleksyjne, bogate w bogate w realistyczne szczegóły, często autobiograficzne, bądź powstałe na podstawie utworów literackich, za którymi stoją czyjeś autentyczne przeżycia, a nawet zapis bliski etnograficznemu. Reżyser deklaruje wręcz swoją niechęć do fikcji (Lech Kurpiewski, wywiad – «Film» 27/1986).”
Barański od lat konsekwentnie podąża własną drogą, nie tylko wbrew komercyjnym wymogom, lecz także pokoleniowym nurtom (wiele z jego „szarych”, zanurzonych w codzienności filmów powstawało w czasie, gdy jego rówieśnicy tworzyli kino moralnego niepokoju).
„W przypadku Andrzeja Barańskiego ważniejsze od daty urodzenia okazało się miejsce urodzenia, miasteczko Pińczów na kielecczyźnie, jemu podobne miejsca stały się w filmach reżysera arkadią, do której niejednokrotnie wracał.” Bowiem filmy tego reżysera cechuje wyraźna fascynacja prowincją. „Prowincji potrzebuje Barański dlatego – Pisze Tadeusz Sobolewski – że rzeczywistość jest w niej rozrzedzona, życie toczy się wolniej. Lepiej widać stamtąd człowieka. Ograniczenia , jakie sobie narzuca, są pozorne – w mikrokosmosie można zobaczyć coś, co zostaje zagubione w skali makro. 'Takie ograniczenie jest rozszerzeniem'. – uważa Barański”. ( Tadeusz Sobolewski, „Gazeta Wyborcza”, 26.08.2009)
Oglądając filmy fabularne reżysera trudno uwierzyć, że w swoich, tworzonych wcześniej krótkometrażówkach chętnie sięgał po poetykę absurdu i zapowiadał się raczej na szyderczego pamflecistę.
Ważną cechą charakterystyczna twórczości Barańskiego jest niezwykła dbałość o formę, zawsze szuka środków, które najściślej przystających do przekazywanej idei.
W „Warzywniaku” i „Oazie” zdają się zbiegać wszystkie cechy charakterystyczne dla twórczości reżysera. Nawet te, które pozostają ze sobą w pozornej sprzeczności. W obu filmach Barański pokazał jak odnaleźć prowincję w wielkim mieście. W „Warzywniaku” prowincją jest świat zorganizowany wokół warzywnego kiosku na blokowisku i stali bywalcy osiedlowego sklepiku popijający od otwarcia do zamknięcia piwo.
W rozgrywającej się w latach osiemdziesiątych „Oazie” jest nią podziemny szalet w centrum wielkiego miasta, pełniący jednocześnie rolę tytułowej oazy chroniącej bohaterów przed burzliwymi wydarzeniami dziejącymi się na powierzchni. Mamy więc w tych obrazach dość specyficzną nostalgię za prowincjonalnym światem, ale też humor, momentami szyderczy, choć nie pozbawiony ciepła i sympatii dla bohaterów. Jest również, jak to u Barańskiego, fantastyczny pomysł formalny. Doprawdy reżyser nie mógł wymyślić niż lepszego niż powierzenie pracy nad stroną wizualną Edwardowi Dwurnikowi, którego ekspresyjne, a zarazem silnie zakorzenione w realności malarstwo idealnie współgra z klimatem obu opowieści.

Kadr z filmu A. Barańskiego "Warzywniak"

„Warzywniak, 360 stopni” – film animowany, 2006; dł. 25 min.; scenariusz na podstawie opowiadania Krzysztofa Jaworskiego: Andrzej Barański; reżyseria: Andrzej Barański; koncepcja plastyczna: Edward Dwurnik; namalował: Edward Dwurnik; produkcja: Studio Miniatur Filmowych, Telewizja Polska – Agencja Filmowa

Kadr z filmu A. Barańskiego "Oaza"

„Oaza” – film animowany, 2009; dł. 24 min.; scenariusz i reżyseria Andrzej Barański; koncepcja plastyczna: Edward Dwurnik; namalował: Edward Dwurnik; produkcja: Studio Miniatur Filmowych; Kino Polska Tv

Oba filmy skierowane są do widza dorosłego.

Andrzej Barański

Andrzej Barański: reżyser filmowy, scenarzysta, autor filmów fabularnych, animowanych, dokumentalnych i oświatowych. Wielokrotnie nagradzany. Urodził się w 1941 roku w Pińczowie. Po ukończeniu Technikum Budowlanego w Kielcach studiował na Politechnice Śląskiej w Gliwicach. Na początku lat 60. współpracował ze Studenckim Teatrem Poezji „Step”, którym opiekował się Tadeusz Różewicz. Barański napisał dla tego teatru ok. 20 sztuk. Potem zdecydował się na edukację w szkole filmowej w Łodzi. Dyplom uzyskał w 1973. Przez kilka lat realizował filmy krótkometrażowe i oświatowe przede wszystkim w Wytwórni Filmów Oświatowych. Filmem fabularnym debiutował w 1979.

Dorota Suwalska

Kino Nokowe. Spotkanie z Maciejem Cuske

2010-02-12T06:08:00.000-08:00

fot. Marek Zdrzyłowski

Gościem styczniowego Kina Nokowego był Maciej Cuske.

Nokowa publiczność zobaczyła „Ciszę” – jeden z najbardziej trzymających w napięciu i najbardziej wzruszających filmów (a to wszystko w ciągu zaledwie trzech minut) oraz „Pamiętaj, abyś dzień święty święcił”, czyli kolejne „naj”, niezwykły dokument prezentujący jedno z najczęściej filmowanych, a zarazem najbardziej pomijanych w polskim kinie wydarzeń. Co ciekawe, reżyser kieruje oko kamery na siebie i swoją rodzinę.

Po projekcji widzowie mieli okazję porozmawiać z reżyserem – wielokrotnie nagradzanym polskim dokumentalistą, absolwentem Mistrzowskiej Szkoły Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy, który wraz z kolegami z Zespołu Filmowego Paladino prowadzi Przedszkole Filmowe w Szkole Wajdy (kurs filmowy dla studentów, licealistów i gimnazjalistów). Jest również konsultantem programu rozwoju młodego filmu dokumentalnego w Polsce.

Spotkanie prowadziła Dorota Suwalska.
(22.01.2010, siedziba NOK)

Dziękujemy Mistrzowskiej Szkole Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy oraz Telewizji Polskiej SA za udostępnienie filmów.