wtorek, 28 grudnia 2010

Pełne nadziei „Boisko Bezdomnych” i Marcin Dorociński w Kinie Nokowym!

źródło: www.gutekfilm.pl

„(...) po prostu fajna opowieść o nieszczęśliwych ludziach, którzy znaleźli wspólny cel” – pisze na Filmwebie bananekm23. „Ciepła (...) opowieść o zimnej i nieprzyjemnej rzeczywistości.” – dodaje dezet2. „Dorociński zagrał po prostu genialnie” – zachwyca się 486069 big_removsky. W styczniu w Kinie Nokowym wielokrotnie nagradzane „Boisko Bezdomnych”. Po projekcji spotkanie z odtwórcą głównej roli Marcinem Dorocińskim. Zapraszamy 7 stycznia o godz. 19.00 do siedziby NOK.

Temat filmu zaczerpnięty został z życia. Reprezentacja Polski odniosła sukces w Mistrzostwach Świata Bezdomnych. A to, jak mówi reżyserka filmu Kasia Adamik, „od razu uruchamia wyobraźnię. Bezdomność to temat głęboki i poważny, a sport nadaje tej sprawie pewien optymistyczny, pozytywny wymiar.”

Sukces polskiej drużyny już wcześniej zainspirował Mirosława Dembińskiego (warto w tym miejscu przypomnieć, że reżyser ten gościł u nas w marcu 2009 r. z dwoma przejmującymi filmami dokumentalnymi o paralotniarstwie). Tak powstała telenowela dokumentalna "Przegrani i zwycięzcy" (2004), która wygrała łódzki Festiwal Mediów "Człowiek w zagrożeniu".

Pochodzącej z filmowej rodziny reżyserce (córka Agnieszki Holland i Laco Adamika) nie chodziło jednak o fabularną powtórkę tamtego filmu. O bohaterach dokumentu Dembińskiego dowiedziała się prawie wszystkiego. Interesowało ją jednak przedstawienie tych postaci w sposób bardziej filmowy. W drużynie jest m.in. były marynarz, niedoszły radziecki kosmonauta, bezrobotny górnik, były ksiądz-alkoholik i bankowiec. Zależało mi również na tym, by ukazać możliwie najpełniej przyczyny ich bezdomności, pokazać, jak łatwo można stać się człowiekiem mieszkającym na ulicy.” - wyjaśnia - W pierwszej fazie przygotowań chodziłam po noclegowniach i schroniskach, rozmawiałam z mieszkającymi tam ludźmi. Miałam też kontakt z tymi, którzy przebywają w ośrodkach i próbują wyjść z bezdomności. Najbardziej szokujące było dla mnie, że tak mało potrzeba, by stać się jednym z nich. Czasami wystarczy tylko trochę się zachwiać. A droga powrotu nie jest łatwa.

O ile pierwsza część filmu jest „ciemniejsza, bardziej realistyczna”, o tyle w miarę rozwoju akcji „przechodzimy w stronę światła, ale to przejście odbywa się jakby mimochodem.”

Po serii filmów dotykających trudnych problemów społecznych (bezrobocie, przemoc w rodzinie, alkoholizm, bezdomność), by wymienić takie tytuły jak 'Cześć, Tereska', 'Edi',  'Komornik', 'Plac Zbawiciela', pojawił się wreszcie film niby podobny, a jednak inny. Jest w nim optymizm, wiara w człowieka, w jego szlachetność. I wcale nie wypada to kiczowato i nieprawdziwie na ekranie.” - pisze Sławomir Zygmunt

Aktora mieliśmy już okazję oglądać w Nadarzynie w filmie Macieja Wojtyszki „Ogród Luizy”.

Warto, przy okazji wspomnieć, że „Boisko Bezdomnych” to już kolejny, w Kinie Nokowym, film uhonorowany na Festiwalu Filmów Optymistycznych "Happy End" (nagroda dla najlepszego filmu fabularnego profesjonalnego i nagroda dla najlepszej reżyserki). W ten sposób podtrzymujemy tradycję pokazywania filmów, które, nie unikając trudnych tematów, potrafią przedstawić je w taki sposób, by widz wyszedł z kina z uczuciem nadziei i pogodą ducha.

Boisko Bezdomnych: Polska, 2008; 119 min. Reżyseria: Kasia Adamik. Scenariusz: Przemysław Nowakowski na podstawie podstawie pomysłu-scenariusza Kasi Adamik i Agnieszki Holland. Zdjęcia: Jacek Petrycki. Produkcja: Studio Filmowe Tor.

Marcin Grzegorz Dorociński (ur. 22 czerwca 1973 w Milanówku) – polski aktor teatralny telewizyjny i filmowy.

Jego ojciec był kowalem. Ma trzech braci - jednego młodszego i dwóch starszych, którzy zostali policjantami. Dorastał w Kłudzienku, 40 km na zachód od Warszawy. O szkole aktorskiej zaczął myśleć pod koniec technikum w Grodzisku Mazowieckim, gdzie brał udział w akademiach szkolnych. W podjęciu decyzji pomogła mu Izabela Kust, nauczyciel historii i Ewa Różbicka, która przygotowywała grupkę przyszłych aktorów, i jego przyjaciel Gerard Położyński, dzięki któremu kilka tygodni przed egzaminami na studia wystąpił na festynie w Domu Kultury w Pruszkowie. Dorabiał jako ochroniarz w klubie Blue Velvet, prowadził prezentację szamponu i golarki, był kelnerem w Quchni Artystycznej.

W 1996 roku debiutował na ekranie niewielką rolą studenta w kontrowersyjnym filmie Andrzeja Żuławskiego „Szamanka” i serialu Jana Łomnickiego „Dom”. Rok później na XV Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi zdobył wyróżnienie za rolę Kreona w „Antygonie” Sofoklesa, ukończył Akademię Teatralną w Warszawie i związał się z warszawskim Teatrem Dramatycznym. Występował także gościnnie w Teatrze Ateneum(...) Pojawiał się w serialach: „Ekstradycja 3” (1998), „Na dobre i na złe” (1999, 2007), „Dom” (2000), „Rodzina zastępcza” (2000), i „Sfora” (2002). W adaptacji powieści Stefana Żeromskiego „Przedwiośnie” (2001) w reżyserii Filipa Bajona wcielił się w postać Antoniego Lulka.

W 2001 roku na II Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Estradowej w Warszawie otrzymał Grand Prix im. Ludwika Sempolińskiego za wykonanie piosenki "Kiedy Łukasz się zamyśli". W sitcomie TV-Gdynia „Lokatorzy” (2003) wystąpił jako Feliks Benta, gwiazdor serialu "Życie na bieżąco". Kreacja podkomisarza Sławomira 'Despero' Desperskiego w kryminalnym filmie sensacyjnym Patryka Vegi „PitBull” (2005) przyniosła mu nagrodę im. Zbigniewa Cybulskiego i nagrodę Jantar'2005 za najlepszą rolę męską na Festiwalu Debiutów Filmowych "Młodzi i Film" w Koszalinie. Za rolę gangstera Fabiana 'Fabio' Sawickiego w filmie Macieja Wojtyszki „Ogród Luizy” (2007) został uhonorowany nagrodą na XXXII Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. W sitcomie TVN „Hela w opałach” (2007) zagrał postać Romana Trojańskiego, byłego męża Heli i ojca jej dzieci.

Sukcesem okazała się również rola Dorocińskiego w znakomitym filmie”Rewers” (2009)


Źródła: fimweb, wikipedia, www.cialo-umysl-dusza.pl

"Najlepsza impreza kulturalna roku 2010"

Jeszcze do końca tego roku można głosować na Kino Nokowe w plebiscycie "Najlepsza impreza kulturalna roku 2010" organizowanym przez portal grodzio.pl

wtorek, 21 grudnia 2010

Ciepłych, radosnych

Świąt Bożego Narodzenia 

i znakomitych filmów

w Nowym Roku 

życzą nokowej publiczności 

dyrektor i pracownicy NOK 

sobota, 18 grudnia 2010

Kino Nokowe - najlepszą imprezą kulturalną roku? :)

Miło mi poinformować, że Kino Nokowe bierze udział w plebiscycie -"Najlepsza impreza kulturalna roku 2010" zorganizowanym przez portal Grodzio.pl ( http://grodzio.pl/ - serwis informacyjny Grodziska Mazowieckiego i okolic). Zapraszamy do głosowania wszystkich, którzy uważają, że nasza nadarzyńska impreza na to miano zasługuje :) 

Głosowanie trwa do końca roku! Można również zamieszczać komentarze na temat imprezy :) 

 

wtorek, 14 grudnia 2010

Kino Nokowe. „Beats of Freedom” - spotkanie z Muńkiem Staszczykiem






fot. Marek Zdrzyłowski

W grudniowym Kinie Nokowym zobaczyliśmy film „Beats of Freedom”. Gościem był Muniek Staszczyk. Dziękujemy Muńkowi i nokowej publiczności za fantastyczną rozmowę.

Film obejrzeliśmy dzięki uprzejmości Instytutu Adama Mickiewicza

środa, 24 listopada 2010

Zmiana terminu! Przepraszamy!

Wszystkich widzów Kina Nokowego informujemy, że z przyczyn losowych czwartkowy pokaz  filmu „Beats of Freedom” oraz spotkanie z Muńkiem Staszczykiem zostały przełożone na 8 grudnia (wyjątkowo środa!!!). Przepraszamy za kłopot i liczymy, że 8 grudnia będziecie Państwo z nami. 

wtorek, 26 października 2010

Zew wolności w Noku – spotkanie z Muńkiem Staszczykiem

Dzisiejsi czterdziesto-, pięćdziesięciolatkowie będą mieli okazję powspominać. Młodsi zobaczą jak buntowali się ich rodzice. W listopadowym Kinie Nokowym zobaczymy bohaterów polskiego rocka i fragment polskiej historii. O dawnych czasach (i nie tylko) opowie Muniek Staszczyk. Zapraszamy 25 listopada (czwartek) o godz. 19.00 do siedziby NOK. Film zobaczymy dzięki uprzejmości Instytutu Adama Mickiewicza w Warszawie. WSTĘP WOLNY!

„Beats of Freedom” dokumentuje rozwój muzyki rockowej do chwili upadku komunizmu w 1989. Narrator - angielski dziennikarz polskiego pochodzenia Chris Salewicz próbuje dociec przyczyn i skutków rokowego zrywu przełomu lat siedemdziesiatych i osiemdziesiatych - „Nie tylko z perspektywy odnalezienia sposobu na wyrażanie (...) siebie, ale przede wszystkim jako muzyczno-ideologicznej siły, która połączyła obcych sobie ludzi, pozwalając im wierzyć w uzyskanie wolności.”. Taki punkt widzenia pozwala widzowi spojrzeć na zjawisko nieco z zewnątrz – okiem obcokrajowca lub... nastolatka, dla którego pokazane na ekranie wydarzenia to już historia (nawiasem mówiąc – może to całkiem dobry sposób nauczania najnowszej historii).

Film wzbogacają materiały archiwalne: fragmenty nagrań pochodzące z Instytutu Pamięci Narodowej, Wytwórni Filmowej "Czołówka", a także archiwów prywatnych. Przedstawiają one fragmenty koncertów (np. z Festiwalu w Jarocinie), zdjęcia - głównie z lat 80. (np. fragmenty happeningów Pomarańczowej Alternatywy), sceny z filmów (m.in. „Fali” Piotra Łazarkiewicza).

Ilustrację muzyczną stanowią nagrania polskich zespołów rockowych: m. in. T.Love, Maanam, Perfect, Turbo, TSA, Republika, Kult, Brygada Kryzys, Dezerter, a także innych – dziś nieco zapomnianych (często niesłusznie) kapel z lat osiemdziesiątych. Warto przyjść choćby po to, by je sobie przypomnieć.

Wśród rozmówców Chrisa znaleźli się m.in.: Tomk Lipiński, Jurek Owsiak, Wojciech Waglewski, Kora, Kazik Staszewski, Kamil Sipowicz, Andrzej Mogielnicki, Marek Niedźwiecki, Zbigniew Hołdys, Lech Janerka, Krzysztof Grabowski, Krzysztofa Skiba, Jarosław Janiszewski, Piotr Nagłowski, Mirosław Makowski i oczywiście nasz gość: Zygmunt „Muniek” Staszczyk, który jest współautorem tamtego wyrażonego w dźwiękach i słowach buntu.

„Beats of Freedom” to film nie tylko dla wielbicieli rocka. „(...) jest także sentymentalnym spojrzeniem na ostatnią dekadę przed uwolnieniem się spod komunistycznego reżimu. Obserwując specyfikę ówczesnej rzeczywistości, przyglądając się od dawna już dojrzałym młodym-gniewnym, którzy nie stracili jednak swych dawnych ideałów, nachodzi jakaś dziwna mieszanina ulgi, że te czasy minęły i zarazem smutku – żalu za energią wypełniającą ożywione zmianami umysły, ponad kontekstami i podziałami.”

fot: Tomasz Sikora

Na zdjęciu: Wojciech Słota, Leszek Gnoiński - twórcy filmu.

"Beats of Freedom - zew wolności": Polska 2010; scenariusz i reżyseria: Wojciech Słota, Leszek Gnoiński; narrator: Chris Salewicz; zdjęcia: Dariusz Szymura, Piotr Trela; montaż: Wojciech Słota; dźwięk: Marcin Dziuba, Piotr Fede; dokumentacja: Piotr Stachurski; kierownictwo produkcji: Grażyna Polańska; producent wykonawczy: Judyta Fibiger; producenci: Paweł Potoroczyn, Edward Miszczak; produkcja: Instytut Adama Mickiewicza, TVN. Film powstał przy wsparciu Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. Czas trwania filmu: 78 min.


Zygmunt „Muniek” Staszczyk
źródło zdjęcia: muzyka.onet.pl
Współzałożyciel i lider formacji T.Love, urodził się w 1963 roku w Częstochowie. Tam ukończył IV LO. Kilka lat później został absolwentem polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Początkowo działał w zespole Atak, przekształconym w Opozycję. W 1982 roku wraz z Januszem Konorowskim, Dariuszem Zającem i Jackiem Wudeckim założył zespól T.Love. Do 1987 roku grupa funkcjonowała pod nazwą Teenage Love Alternative. Największe przeboje z tego okresu to "Garaż" (1984), "IV LO" (1985) i "Autobusy i tramwaje" (1988). W 1989 roku Staszczyk wyjechał do Anglii, a zespół zawiesił działalność. Do Polski wrócił w 1991 roku, reaktywował zespół, w którym ze starego składu pozostał tylko on sam. Udzielał się także w formacjach "Szwagierkolaska" i "Paul Pavique Movement". Swoje wspomnienia zawarł w książce "Dzieci rewolucji". Jest także autorem tomiku poezji "Gandża".” (źródło: Filmweb)